YOGA MET BIER

1 januari 2020 door Lexi Posta

Bij gebrek aan onderwerpen om over te klagen, tegenaan te schoppen en te willen veranderen is er lange tijd geen reden geweest om Tagsters te doen herrijzen. Een tijdje geloofde ik zelfs dat een nieuw Tagsters zich puur en alleen op positieve zaken zou moeten concentreren. Bouwen in plaats van azijnpissen. Met dank aan social media leken de grootste uitwassen binnen skateboarden immers zichzelf op te lossen. Onafhankelijkheid van filmers, fotografen en schrijvers van de status quo. De ondergang van merken uit de Verenigde Staten, de opkomst van Europese merken. Hoe heeft dat allemaal uitgepakt?

Wat ik zie vanuit mijn gouden kooi vind ik geen tyfus moer aan. Ik heb tegenwoordig net zo veel zin om een skateboard filmpie te kijken als een hoerenloper aan een kut nadat hij net 3x is klaar gekomen in een kont. De zenuwen in m’n visuele cortex zijn totaal afgestompt door de enorme beschikbaarheid van online skateboard geweld. Fotografie is een soort van miniatuur wegwerp kunst geworden en een leuk stukkie tekst is nog moeilijker te vinden dan een kapsalon gekroond met dille na 04:00.

“Het voelt als een mortuarium. ”

Skateboarden als activiteit is gelukkig onveranderd fijn. Of je nu blij, boos, depressief, geil, panisch, stoned, dronken of een beetje vanalles bent. Skateboarden is en blijft voor mij een soort van Yoga met bier. De basis is onveranderd. Het Yoga centrum in mijn buurt, Skatepark Noord, voelt helaas niet als een tweede huis. Het ziet eruit als een skatepark, er wordt geskate en meer dan ooit georganiseerd. Zelfs de dresscode is early 2k. Toch voelt het als een mortuarium wanneer ik ben uit geskate en aan de bar beland.

Lichtpuntje in de middelmatigheid die ik ervaar vind ik Foef, die skateboardende chicks. Alles wat ik daarvan voorbij zie komen herinnert aan wat mij ooit bewoog om te gaan skateboarden en Tagsters te starten. Niet het skateboarden an sich... maar de creativiteit en saamhorigheid. Viering van individualisme. Ligt de zielloosheid in skateboarden die ik ervaar misschien dan toch grotendeels aan mijzelf? Zijn er ook nog “mannen clubjes” zo levend als Foef? Ben ik een nog oudere zure lul geworden dan ik altijd al was?

Dit vraagt om een diepgaand onderzoek. Mocht skateboarden echt zo ingekakt zijn als ik vermoed dan wordt het tijd om de messen te slijpen. Ligt het aan mijn kansloze bestaan achter de tralies van volwassenheid, dan deel ik met liefde mijn bevindingen met lotgenoten. In beide gevallen een prima excuus om het 21ste levensjaar van Tagsters in te wijden, traditioneel op 1 januari. De dag waarop we vroeger jaarlijks een redesign van de website live slingerden.

Een website met filmpjes, foto’s en columns is niet meer van deze tijd. Social media is ook uit de gratie. Het internet is een soort van toeristenpleister geworden afgevuld met wafels, nutella en hamburgerketens. Mij lijkt het daarom wel geinig om gezellig over de e-mail verder te gaan. Je weet wel, dat medium wat je doorgaans alleen gebruikt voor werk of om te klagen bij de klantenservice van je favoriete dozenschuiver.

Op die manier kunnen we onze band herstellen, een beetje zoals voor het hele social media gebeuren. We kiezen voor elkaar. Ik of 1 van m’n vriendjes schrijft, filmt of fotografeert. Jij leest het als je tijd hebt en zin hebt. Mocht je het nodig vinden, dan mail je iets terug. Word het niks? Dan kunnen we nog altijd indien aanwezig onze pikkies afhakken en Foef joinen.

Schrijf je in ...

* verplicht